هنگاميكه اراده حج كردي دلت را براي خداوند تعالي از هر كار بازدار ، و هر پرده اي كه حائل و حاجب آن است بردار و كارهايت را به آفريننده آنها واگذار ، و در همه حركات و سكناتت بر او توكل نما ، و براي هر چه بخواهد و فرمان دهد و مقدر فرمايد تسليم شو ، و دنيا و آسايش و مردم را رها كن ، و حقوق خلق را كه بر تو لازم گشته ادا كن ، و بر توشه و مركب و ياران و نيرو و جواني و ثروت خود تكيه مكن ، زيرا بيم آن مي رود كه آنها دشمن و بار سنگين براي تو شوند ، چه ، همانا كسيكه مدعي رضايت از خداوند بود و بر غير او اعتماد نمود ، خداوند متعال آنرا و بال و دشمن او قرار مي دهد تا بداند كه نيرو و چاره اي براي او و كسان ديگر جز به نگهداري وتوفيق او نيست ، و مانند كسيكه خواهان بازگشت نيست آماده باش ، و آميزش را نيكو كن ، و اوقات نمازهاي واجب و سنتهاي نبوي را مراعات كن .

پس به آب توبه خالص از همه گناهانت غسل كن ، و از هر چه تو را از ياد خدا باز مي دارد و از اطاعت او مانع مي گردد احرام ببند يعني خود را به اجتناب از آنها ملزم كن ، و لبيك گو ، به اين معني كه اجابت باشد نداي خداوندت را اجابتي راست و پاك و صاف و خالص از براي خداي متعال ، و چنگ در عروه الوثقي زن ، و در دل خود با ملائكه در حول عرش طواف كن چنانكه با جسم خود با مسلمين در دور خانه طواف مي كني . و به « هروله » گريز از هواي و هوست را قصدنما و از توانائي و نيروي خود بيزار شو ، و چون به مني رسي تمناي هر چه از براي تو حلال نيست از دل بيرون كن ، و در عرفات به گناهان خود اعتراف كن ، و پيمان خود را در درگاه احديت به يكتايي او تجديد نما و تقرب او را خواهان باش ، و در مزدلفه ( مشعر الحرام ) از خداوند بترس ، و در بالا رفتن بكوه روحت را بملأ اعلي بالا ببر .

و در هنگام ذبح قرباني حلقوم هوا و هوس و طمع را قطع كن، و در هنگام انداختن سنگ ريزه ها شهوات و فرومايگي و پستي و ناكشي را از خود بينداز ، و چون سر خودبتراشي همه عيب هاي ظاهر و باطن را از خود بتراش ، و در هنگام ورود بحرم و در آمدن به خانه خداوند سبحان در امان و حفظ و نگهداري و نگهباني او وارد شو ، و از پيروي خواسته نفساني بدرآري ، در حالتيكه از روي راستي و درستي ، صاحب خانه را بزرگ شماري ، و تعظيم صاحب خانه و جلال و عزت او را در دل خود ثابت كن ، و تعظيم صاحب خانه و جلال و عزت او را در دل خود ثابت كن ، و استلام و حجر كن ( يعني حجرالاسود را ببوس يا دست به آن بمال يا به آن اشاره كن ) در حاليكه به قسمت خداوند سبحان راضي و خشنودي ، و براي عزت و ارجمندي او فروتن باش، و در هنگام طواف وداع كن ماسواي خدا را .

و در هنگام رسيدن به كوه صفا ظاهر و باطن خود را از براي لقاي پروردگار صاف كن ، و در مروه در برابر خداوند سبحان نمايان باش در حاليكه بنده اي پرهيزگار باشي و صفات و اخلاقت پاكيزه باشد ، و بر آنچه كه هنگام اعمال حجت ملتزم به آن شدي و با پروردگارت عهد بستي و براي حضرت حق برخود لازم نمودي تا روز قيامت پايدار و استوار باش ، و بعهدت وفا كن ، و بدانكه حق تعالي حج را واجب نكرده و آن را نسبت به خود نداد ، و پيغمبر مناسك را نياورد مگر از براي اشاره كردن به مرگ و بعث و حشر و قيامت .مضمون اين كلام انسان را مشتاق ديدار زائراني مي كند كه قبل از سفر با او وداع  نموده اند و اكنون بازگشته اند اين توقع بجايي است زماني كه انسان اين مهاجر الي الله را زيارت مي كند نشئه اي ، نمايي، نيم نگاهي از لحظه ديدار و ملاقات معبود را ببيند و كلامي متفاوت و نو برآمده از جان بشنود بدان اميد كه بر جان نشيند .

حج با اين همه اسرار به عنوان يك راه تشويق و تكريم آن دسته از قضات وكارمندان شريف عرصه ي قضا كشور كه بدون هيچ هياهويي روزانه با منطق و استدلال همراه با تكريم مراجعان اصلي ترين وظيفه قوه قضائيه را بر دوش مي كشند مي تواند گزينه مطلوب و مناسبي باشد و اين توفيقي كه هر سال در موسم حج و انجام عمره بكرات و پي درپي شامل بعضي مي شود بگونه اي كه بعضي از مديران كشور حداقل 2 ماه در سال جوار بيت عتيق مشغول انجام وظيفه و تمشيت امور محوله هستند بايد اين ظرفيت را گسترش داد تا جرعه اي نيز از اين مي ناب بر لب لعل ديگر مشتاقان جاري شود.بگذريم اشارتي كافي است ، از جمله مسافران اين سفر يكي از قضات محترم با سابقه ديوان عالي كشور بود كه پس از استحضار از مراجعتشان به سبب آنكه در كنار وي در دادگستري ورامين سنوات قابل توجهي توفيق همكاري داشتيم لذا به ديدارشان شتافتيم و آنچه كه سبب اصلي هدايت قلم در اين وادي گرديد اين بود كه در مراسم ديدار هديه اي كه كاملا متفاوت با سوغاتي هاي معمول و متعارف بود به مدعوين تسليم مي شد ، تحفه بيان مقسم ، حال و هواي اين سفر چند روزه است كه به لحاظ زيبائي و آموزندگي آن در ختام اين يادداشت قسمتي از آن را به همه مشتاقان حج تقديم مي كنيم .

مثنوي حج من

1ـ در هواپيما

فرصت ديرينه، بازآمد مرا                                                صدهزار آئينه، راز آمد مرا
صدهزار آئينه بيرنگ و غبار                                              هر يكي آئينه‌دار صدهزار
دولت خاموش من‌، آغوشش                             از هم آغوشي‌، سرم مدهوش شد
گرم و آرام و سبك‌، هوهوكنان                                    فارغ از انديشه‌هاي آب و نان
نرم نرمك مي‌روم تا اوج آب                                             از پر پروانه تا پـّر عقاب 
از زمين تا آسمان بر روي زين                                    آسمان در زير پا همچون زمين
اشتياق عالم اينجا آدم است                           آدم اينجا عيسي است و مريم است
آدمي در اوج ، پرّان و رها                                           زير پايش درهّ‌ها چون ذرهّها
با فرود و با صعود از كوه‌ها                                           زير و رو انبوهي از اندوه‌ها
نيش اندوه كسان و ناكسان                                   اضطراب ما و من ،هم اين و آن
لحظه‌ها‌ي ملتهب از مشغله                                       هم عبادتهاي دور از حوصله
جاي اين اندوه‌ها ، بهبودها                                     اينك ، اينك عاشقيها ، سودها
اي پر من ،‌آتشت را چون سپند                              دور كن چشم بد از اين مستمند
تا كه بينم قامتي در ناي ني                                     يا گل سرخ رخي در پاي مي
سوي تو ميايم اي مي،اي ني‌ام                             بي مي تو، بي ني تو من كي‌ام
آسمان خوابيد بر روي زمين                                        نشئه‌اي آمد زختم مرسلين

اين خطاب آمد كه هان،طي طريق                               بي‌وجود ما مبادا اي رفيق :
هان چه جاي غفلت و پرهيزي است                     گنبد خضراي ما ، سرسبزي است
هان بيا تا شاخه‌هاي نسترن                                  گيري از اين روضة رضوان شكن
نشئه را دريافتم دريا زدم                                              قله را هم يافتم بالا شدم
گنبد خضري كه اقيانوس بود                                 پيش چشمم آب و آتش مي‌نمود
شعله مي‌بايد زنم در خون و پوست                          تا بسوزد در من آنچه غيراوست
خاك و خاكستر بماند از تنم                                      خاك خود را هم به دريا افكنم
پاك و دريائي چنان اهل وصول                                       بگذرم از منبر و بيت رسول
آمدم اي عطر پرور! اي نسيم                                         تا شوم در لابلاي تو مقيم
آمدم در امتداد عاشقي                                            آه ؛امـّا ، بي‌سواد عاشقي
اي تمام روشني اي روح آب                                        شبنم و گل با نگاه تو گلاب
آمدم با كفي از آئينه ها                                              تا كه روشن بينم آيات خدا
پرده در پرده تماشائي است يار                            مژّههايش از ستونهائي است يار
هر يكي را نامي و نام آوري است                            خاطري از خاطرات دلبري است
ناله‌هاي رستن حنانه را                                         مولوي خوش گفته، كوته ماجرا
من ،شرر، با سوز ديگر ميدهم                          بي‌دف و ني‌، ساز خود سر مي‌دهم
اي تمام ياسها در دامنت                                         عطر خلقت، عطسه پيراهنت
اي تمام برگهاي سبز،تو                                           شاخه‌ها و ساقة بي‌هرز، تو
آفتاب از ساية چشمت به خواب                               خواب از گرماي تو در پيچ و تاب
آبروي ما خَم اَبروي تو                                                     آب روي ما بخار روي تو
جرعه‌اي از سينة خود كن رها                               يك نفس مستي ،تنفـّس ده مرا
تا كه بدمستي، هواداري كند                                      با خودي‌ها داغ بي‌زاري زند
بيخوديها آيد و حيراني‌ام                                           در ميان روضه‌، سرگرداني‌ام
در ميان روضه جاي پاي‌، نيست                             پس قدم‌اندازي ما بهر چيست ؟
بايد اينجا پا گرفت و سرنهاد                            چشم ديدن بست و چشم تر گشاد
چشم را اينجا‌، هوائي ديگر است                          روز، باراني و شب بي‌بستر است
شطـّ بارانيش تا دريا رهاست                                 تا افق‌هايش مسير اشكهاست
سينه اينجا شرح مصدر مي‌شود                                آيه را ناخواند‌ه‌، از بر مي‌شود
در نماز، از رقص آيات خدا                                         گردشي دارد‌، هواي سينه‌ها
با دم و با بازدم‌، از خون وحي                                      مويرگها را كند مفتون وحي
خوابها اينجا چه شيرين مي‌شود                         ما روسرگين، ماه و پروين مي‌شود
خواب ديدم از من درمانده حال                                        زائري لبيك را دارد سؤال
خواب ديدم مادرم در حال حرف                            با من است و مي‌رويم از روي برف
بر سر ما، ابر و مه،رقصان عجيب                          اين چنين وضعي مدينه بس غريب
خواب ديدم در حرم ،‌وقت نماز                                 سوي من آمد ،‌برادر ، چهره باز
خوابهاي ديگرم ديدارها                                           با عزيزان ، دوستداران ، يارها
آتشي بايد كه ارحام بقيع                                        شعله گيرند از محبـّان شفيع
شمع ميسوزد شفاعت سوز اوست                               بال پروانه شهيد روبروست
آب شمع و خاك پروانه شفاست                       پس شفاعت را دو كفه ما جرا است
پركشيدن با كف پـّران خوش است                 عاشقي با ميل معشوقان خوش است
صبح و ظهر و عصر و شب ، هم نيمه شب            ذكر و فكر و حرف و صوت و گفت،رب
اين طرف زاصحاب صفـّه ، همهمه                               آن طرف يا فاطمه ، يا فاطمه
با نماز شب ، نياز ،‌آويز نيست                              با نياز و بي نياز اينجا يكي است 
خم اينجا بوي احمد مي دهد                                    آيه هايش شرح بيحد ميدهد
صوت قاري ، ساز و آواز صباست                         با صبا، با ناز و خواهش تا خداست
آيه ، آيه ، قطره قطره ، اشك ساز                            جمله جمله ، ذرّه ذرّه جان نواز
گاه ابراهيمي و بت بشكن است                              گاه بوي يوسف و پيراهن است
سير ما دلدادگي هاي مدام                                 با رسول و با بتول از صبح و شام
با وداعي ، شور ديگر ساز شد                                        دولت احرام ما آغاز شد
چون خسي قدّم ، خم ميقات شد                      آنقدر خم شد كه از من ، مات شد
حدّ من ، اندازة من ، مات او                                  پس كجا احرام من ؛ ميقات او ؛
شايد اينجا ذرهّاي بايد شدن                                         تا مگر تا آفتابي ، سرزدن
محو بايد شد زبيشي و كمي                                         تا سراغ آيد دوباره آدمي
من كه بي احرام محرم بوده ام                           پيش از اين در خويش نادم بوده ام
سالهاي پيش حالي بود خوش                                  آشنائي ها مجالي بود خوش
هم مرا خم بود و هم خمخانه بود(1)                          شعرهاي عاشقي جانانه بود
هان چه آمد ، بسط ما شد قبض ما                      ‹‹لاتزغ›› محو و گرفت اين نبض ما
عذر، عذر از حركت تقصيرها                                      شكر، حال ، از بركت تعميرها
هيچ تعبيري بدون فيض نيست                           رحمت حق را جز اين تعبير چيست‌؟

نيـّت احرام ما پروانه وار                                               پر كشيد آمد طواف دور يار
هر چه لبيك از مسير راه بود                             چشمه‌ها شد از دو چشم آمد فرود
جمع شد با زمزم و دريا نمود                                      موجهايش پرده را بالا گشود
آفتاب سجده از مشرق رسيد                                   چون طلوعي در دل دريا دويد
پرده بالا رفت و درهم باز شد                               كعبه با شعر اينچنين دمساز شد
هان جواب خرده گيران يك كلام                            حسّ شعر اين بود باقي والسلام
از حجر ، نيـّت زدم تا ملتزم                                         گوئيا فرسنگها شد هر قدم
از در ميخانه هنگام عبور                                      صفّ مستان ديدم و خم هاي نور
درب كعبه بسته ، امـّا ،گاه باز                                           از براي عاشقان تركتاز
حجر اسماعيل ، چون ابروي يار                                  با اشارتهاي خود شد آشكار
گوئي اسماعيل ، ابرو مي نمود                               يا كه هاجر دامن خود ميگشود
نيش ابرو، زخم زد، چون اخم شد                                    دامن هاجر پناه زخم شد
پاية ديوار كعبه سايه شد                                          ناودان فيض حق پرمايه شد
هر چه ذكر و فكر بود آتش گرفت                         دود اسپندي شد و سركش گرفت
از گلاب آلودگي را دور كرد                                     دود شد چشم بدي را كور كرد
خواستم از حجر ، درباز هم ، نشد                              پا زدم تا سر در اندازم ، نشد
تا كه موجي آمد و رفتم كنار                                     خويش را ديدم حريم مسـّجار
مستجاري با هزاران توبه گر                                      هر يكي را حال و احوالي دگر
ذكر من گم بود در اذكار جمع                                        گردش من تابع پرگار جمع
من كجا و اينهمه دلدادگي                                         خفت در من كبرياي بندگي
هر يكي دلداده نه‌، پيغمبري                                           ذاكري بالاتر از هر منبري
ذكري از لب تا به رب در ارتفاع                                     تا فراسوي افقهايش شعاع
من هزاران ياس را ديدم به هم                            بسته ، چون دسته گلي دور حرم
دسته گلها با كبوترها روان                                          قاصدكهائي بر آنها سايبان
نوك منقار كبوترها ، نشان                                          صد‌هزاران چلچراغ آويزشان
قاصدك در رقص خوش با برگ ياس                                 ياس با بال كبوتر در تماس
من در اين جمع مهنـّا چون خسي                            در چنين وضع مهيـّا بي كسي
مي رسم خط حجرلبيك گوي                                     تا شود تكرار درمن جستجوي
چون طواف هفتمين پايان گرفت                               سر گرانيهاي من سامان گرفت
جايگاهم شد مقام ديگري                                              جاي پاي بركت پيغمبري
نامش ابراهيم و جان معناي او                                       آتش نمروديان سرماي او
السلام اي جاي پايت آشنا                                       السلام اي روح تسليم و رضا
حق سلامت گفته ، از ما هم سلام                                با نمازي ، آشنائيها ، پيام
تا مگر دلدادگي رنگي كند                                          اين من ديوانه را سنگي زند
سنگي اندازد كند ديوانه تر                                          تا كنم ديوانگي ها ، بيشتر
سنگي آمد ، هان ، كه دارم هروله                               سعي آغازيدنم شد مسئله
اوّل مسعي صفا بود و گذشت                              واي از ديوانگي ، اين سرگذشت
ذكر پاك و فكر ، امـّا چاك چاك                                  باك دارم من از اين تقدير ، باك
دوري آسان مي زنم ، باري دگر                                     از صفا آغاز مي دارم سفر
با كفي از آفتاب انباشته                                             گام هائي تا فلك افراشته
با قدم اندازي ام ، هفت آسمان                                     زيرپا آويز همچون ريسمان
با خم زانو، خميده هر چه هست                       جمله هستي در ركوع و در نشست
چون قدم شد استوار و پاي كوب                               پس قيام عالمي زد چهارچوب
سينه شرحه شرحه ريزد التهاب                                        آفتاب اندازد اندر آفتاب
دستها پرتاب انجمهاي نور                                    هر يكي چون كهكشاني در عبور
لب نوازد ذكر الله الصمد                                        ضبط ذكرش از ازل ، ختمش ابد
گوئي اينجا لحظه ها را وقت نيست                    حـّد‌، مكانست و زمان را بخت نيست
گونه ها چون جلگه هاي لاله زار                                  گونه گونه مژه هايش داغدار
مژّه هاي داغدار آبخيز                                                      آبخيزش آبشاران تميز
آبشاراني ز اقيانوسها                                            پهنه‌هايش چشم هائي آشنا
از صفا تا مروه را تا هفت بار                                   اين چنين سيرو سلوك افتاد كار
پس خوش اين رفتن، خوشا اين آمدن                       هان فداي رفت و آمد جان و تن
رحمت حق عذر اين تقصير شد                                      ناخن و بهترين تقصير شد
حال با نفسي شكسته‌، در بغل                            هم به كف‌، زنبيلي از فيض عمل
بايد آغازم تمنائي دگر                                                  رقص و آواز تماشايي دگر
سخت و سنگين است بار عاشقي                            يك بغل نه،بلكه باشد صندقي
صندقي بايد كه بر دوش افكنم                               عمره را با حج هم آغوش افكنم
اي معين عاشقان نامدار                                             دستگيراين مبتلاي وام دار
تا ازاين احرام هم طرحي زند                                  تا منا شرحي دهد، ختمي كند

نيت احرام ما يار دگر                                             قامتي بست و مهيا شد سفر
مي روم سرريز از هستي چو آب                                   سربزير و سر، به زير آفتاب
در مسير عاشقان در هروله                                         هر يكي از بازماندن در گله
اين صف واماندگان ناخوش است                               نه، خط زنجيريان بيغش است
اي وقوفت معني دف ذنوب                                           از زوال ظهر تا وقت غروب
فرصت پائيزي ما زرد زرد                                         بي بهار افتاده ما را فصل سرد
قطب يخبندانم از بار گناه                                          چند ساعت نيست آمار گناه
گرمي صحرا ندارد آب و تاب                                         آفتاب رحمت حق، گو بتاب
آفتابي تا دراندازد به موج                                           انجماد سالكان را فوج ، فوج
منظر است اين يا كه محشر هر چه هست؟  زائر است اين يا كه مهدي هر كه هست؟
طرحي از دنيا در اينجا نيست،نيست                      آدمي تنها در اينجا نيست،نيست
خارها اينجا مداوا مي كنند                                           مارها اينجا مدارا مي‌كنند
شب عبادت خارج از مقياسها                                           روز بيزاري ز دقيانوسها
آدم اينجا آمد و شد آشنا                                  غيرتي كرد او، نه چون ما ايست پا
شايد آدم نيز جز قسمت نخواست                         معرفت از تو- عرفات از تو خاست
مطمئن با ذكري از رب رئوف                                   مي‌رهانم خويش را از اين وقوف
تا وقوفي ديگر از مشعر كنم                                   خيمه را بي خيمگي هايش زنم
خيمه اينجا،پايه هايش دست هاست                 حلقه‌هاي اشك بر آن بست پاهست
چادرش هم حولة احرام‌ها                                        خاكها فرش، آسمانها بام‌ها
خفتگان بيني ولي نابرده خواب                               مستي بي‌حـّدشان كرده خراب
من خراب افتاده،ديدم آسمان                                 رقص نابي دارد از صد كهكشان
هر چه گشتم ، انجمي ثابت نبود                                 سيل سيارات مي آمد فرود
غرق اين سيل دمادم،ناگهان                                       انجمي دنباله دار آمد ميان
چشم بر هم زد نگاهم ، سهو شد                                نا كجا آباد رفت و محو شد
صبح از معشر سوي منا                                               زاد ره هفتاد دانه سنگها
هر يكي در صندقي آراسته                                         شسته از آلودگي پيراسته
گرچه سنگين بود،اما نازداشت                      گه به هم مي‌خورد و خوش آواز داشت
ناله هم مي‌كرد چون در ترس بود                           دل تمنا داشت،تسكين مي‌نمود
حركت انگشت هم تسبيح باز                                مطمئن ، آرام،مي شد كوك ساز
يورشي آورد شيطان رجيم                                       محو شد با اسم رحمان رحيم
صد هزاران قافله از ميسره                                        حمله آوردند سويش يكسره
جمله سنگ انداز، تيرافكن ،دلير                                   تا دراندازند شيطان را به زير
زائري گفت: آمدن زين تيرها                                        طرحها مي‌خواهد و تدبيرها
بايد اول بازوان را چون سپر                                      سد كني بر تيرها از پيش سر
دوم از زانوي چپ افتي به راه                                 سوم از سرپنجه هم گيري كلاه
چهار و پنج و شش چنين يا آنچنان                               غير اين از سنگها بيني زيان
آه ، اين نبود بهاي عاشقي                                      جان فداي سنگهاي عاشقي
سنگها را كاش بر من مي زدند                        بر ‹‹من›› اين شيطان مزمن مي‌زدند
بر من و بر خويش و بر اين نفسها                            عذر،عذراز اين قياس و حدسها
سنگ مي اندازم و با هر يكي                                    خويش را بينم سبكتر اندكي
از سبك روحي مجالي مي كنم                      هر چه سنگيني است خالي مي كنم
بارها مي افكنم انبارها                                                مي شود انباشته از بارها
قامت شيطان خم از انبار سنگ                            داشت جان مي داد زير بار سنگ
كز نفاق آمد يكي سنگ از هوي                                    از سرانگشتاني از اهل ريا
سنگ را بوسيد و جان تازه‌اي                                      يافت، جولان داد تا اندازه‌اي
خواست برخيزد قد آرائي كند                                        دلبر خود را تماشائي كند
باز، نيش سنگهاي آبدار                                         زخم زد، خم كرد قــّدش زير بار
سنگ من، زين بعد ، پيشاني گرفت                        سنگ آخر را نديدم ، اي شگفت
سنگ هشتم را زدم ، كز احتياط                               مرهمي باشد مرا بر اين صراط
باز مي گردم ، سبكتر از نسيم                                  شكر گو از رجم شيطان رجيم
قصد قربانگاه دارم تا مگر                                             گوسفندي را رهانم از خطر
گردن اندازم از اين گردنكشي                                  جان دهم تاوارهم از تن كشي
خنجري انداختم ، نشتر زد                                        با گلو، بوسه بر آن خنجر زدم
خواست هر چه رگ است و تار وپود                             هان ببرد كه بر‌آمد اين درود:
زائران گفتند : ذبحت شد ادا                                        پس مبارك عيد قربان شما
من به حيرت مانده از سوداي خويش                      جاي گردن، موي سر كردم پريش
چونكه شد آشفته زلف تابدار                                    خيس كردم تا شود تيغ، آبدار
هرچه بود از ناز، دور انداختم                                          تا كه ناز او به تور انداختم
سر تراشيدم ، هزاران تار ريخت                               تا مو نه، بلكه از سر ، بار ريخت
هيچ باري نيست ديگر تا كه برد                            جمله سنگيني و شيطاني فسرد
نرم و آرام و بدور از فكرها                                        در منا ، در خيمه دارم ، ذكرها
روز در تكرار سنگ اندازي‌ام                           شب چو طفلي سرخوش از اين بازي‌ام
چشم دارم دولت حبل المتين                                    طعنه اندازد به طفل از متقين
تاگل اندازد طواف تازه‌ام                                                 مهرورزيها شود اندازه ام
فرصت فردا و فرداها خوش است                        اين سبكباري حضوري دلكش است
بايد از يك آينه، آينه‌ها                                                  لرزه اندازد درون سينه ها
با دل صد پاره ، صد آينه ها                                        در طواف از ميسره تا ميمنه
بشكند هر آينه با هر طواف                                      صد هزار آئينه زايد پاك و صاف
آنقدر آئينه تا دور حرم                                                        غير آئينه نبيند ملتزم
من كجا و اين همه پندارها                                        من خوش از پندار او از كارها